Categoría: quereoviveo

Carmen Martín Gaite trocou Piñor en ficción e memoria

21/01/2021

Carmen Martín Gaite trocou Piñor en ficción e memoria

Emprendemento en Barbadás

Carmen Martín Gaite

  • Escribiu e viviu arredor de San Lourenzo de Piñor, onde fixo da literatura “no so ficción, senón memoria” e  así pode comprobarse nos seus libros, conferencias, artigos e contos, cos que formou parte da “Xeración do Medio Século”, a dos anos  50, e nos que puxo o seu “paraíso” en Barbadás no eido da literatura, tal como conta ela e os que a estudaron.

 

  • Coñezas ou non algunha obra desta escritora (Salamanca en 1925 – Madrid en 2000), gustarache saber que era “Carmiña” tanto nos veráns que pasou en San Lourenzo de Piñor como o resto do ano nas casas da familia en Salamanca primeiro, e despois en Madrid.

 

  • A súa nai foi a ourensá María Gaite casada en Salamanca con José Martín (de Valladolid e notario en Salamanca e Madrid). Os avós maternos, de Allariz, tiña unha finca en Piñor e nela construíron unha casa na que a familia pasaba catro meses ó ano (de xullo a setembro) despois dunha “longa viaxe en tren con parada en Astorga, cargados de maletas”.

 

  • E dende onde estea, tentamos que nos conte a súa vida en Piñor, a “patria” da súa infancia. A catro quilómetros da cidade de Ourense, na que varios dos seus devanceiros foron intelectuais e creativos nos anos de cambio entre os séculos XIX e XX.

 

  • Nin Carmen nin a súa irmá Ana María, foron o colexio de pequenas porque o pai non quería levalas a colexios relixiosos en Salamanca, así que tiñan profesores particulares para asistir a clases en casa, tamén co seu pai. Os veráns de Piñor até os anos 50, foron o seu tempo de “fantasías” e as paisaxes e persoas que coñeceu, atópanse en case tódolos seus escritos.

 

Piñor na literatura

  • “La verdaderas ataduras son las que uno escoge, las que se busca, pudiendo no tenerlas”, e así resume os sete relatos do libro “Las ataduras” publicado en 1959, protagonizado por Alina, de 10 anos, e a relación co seu pai. Os espazos desta obra son paisaxes de Piñor, reais ou imaxinados: As Pipileiras, Ousande…

 

  • En Alina, como en Carmiña, chocaban o seu desexo de liberdade e o de non decepcionar á familia. A mesma contradición que ela puido vivir cun pai “abnegado e tenaz” e unha nai que lle aprendeu a fantasear e a coser.

 

  • “Parecía que no me estaba enseñando nada”, lembra Carmiña, pero a nai ensoñábase cando cosía a carón da xanela da sala, no solpor. “De tanto mirar, aprendí a fugarme yo también”, lembra.

 

  • Nos veráns dos anos 50, moceaba con Rafael Sánchez Ferlosio, e recibía en Piñor mensaxes que lle escribía durante a “mili” en Marrocos, a través do poeta ourensán Víctor Campio.

 

 

  • Carmiña non coñeceu ós avós maternos, de Allariz, pero en 1957 levou o premio Nadal ca novela “Entre visillos” asinada co nome da súa avoa Sofía Veloso. Ese ano morreu a súa filla.

 

  • Dezaseis anos despois a segunda novela “Retahílas” transcorre no pazo de Louredo (nome literario para o pazo de Piñor) no que entreteceu, de xeito novidoso, dous longos monólogos, encadeados como extensos rosarios na conversa de dúas persoas.  Eulalia e Germán (tía e sobriño), xúntanse no pazo para cumprir os últimos desexos da matriarca da familia. Alí pasan horas falando de todo, tamén da cercana pedra do “Tangaraño” e a súa cerimonia sanadora.

 

  • “Es una de mis novelas favoritas pues plantea una nueva forma de diálogo entre sexos, rompiendo estereotipos de lo femenino y lo masculino, con claras referencias a espacios y vivencias de mi familia en Piñor y a la Guerra Civil”, segundo relatou Carmiña a unha amiga.

 

  • O derradeiro verán familiar en Piñor foi nos anos 60, a casa foi vendida cando os pais de Carmiña e Ana María decidiron vivir en El Boalo (Madrid) todo o ano. Pero Piñor seguiu en Martín Gaite.

 

 

Cousa de familia

  • E así o descubriu David González Couso , que leu con outros ollos as obras de Martín Gaite e atopou vivencias galegas da autora en todas elas. En “Caperucita en Manhatan”(1990) , “La Reina de las Nieves” arredor dun pobo mariñeiro que coñeceu na Coruña no ano 1971 e tamén en traballos académicos como “Ocho siglos de poesía gallega” publicado en 1972 e resultado de un intento previo de tese doutoral sobre os cancioneiros galaico-portugueses.

 

  • En “El cuarto de atrás” hai un aparador evocador. “Era un mueble grande que estuvo muchos años en la casa de mis padres en Salamanca. Era de madera de castaño y lo había comprado mi abuelo Javier Gaite por 300 pesetas. Eso me contó mi madre y así conocí a mi abuelo, profesor de Geografía que rodó por varias provincias llevando de acá para allá el aparador que conoció muchas ciudades y muchas casas”.

 

  • O avó Javier Gaite foi catedrático de Xeografía no instituto Otero Pedrayo de Ourense, o seu tío avó Antonio Gaite, promotor dunha pila voltaica para alumear toda a cidade que non triunfou, cofundador do Ateneo de Ourense e editor do xornal El Orensano, o tamén catedrático de Xeografía, Xoaquín Gaite (tío materno) amigo en Salamanca de Miguel de Unamuno, fusilado en agosto de 1936.
Carmen Martín Gaite-Foto Amado Perille
Foto Amado Perille
Casa de Carmen Martín Gaite
Foto de Rosa Veiga 20.01.2021

…………………………………………………………………………………………………………………………………..

Esta “entrevista” de ficción foi posible con textos, relatos e referencias que se poden atopar, varios deles, nos enlaces compartidos neste texto.

O retrato de Carmiña e do ano 2000, no que morreu, e procede do arquivo da Biblioteca dixital de Castilla y León .

A imaxe de Ousande é de Amado Perille, portada do libro “Os perfís galegos de Carmen Marín Gaite” de David González Couso, cedida por el.

A foto da que foi casa Gaite é actual.

Casa de Carmen Martín Gaite 419.18 KB
Foto de Rosa Veiga 20.01.2021

Carmen Martín Gaite-Foto de Amado Perille 584.16 KB
Foto Amado Perille

Carmen Martín Gaite 407.96 KB

CONTENT-CAT.1614300478

Cen veciñas e veciños son hoxe a memoria de Loiro

14/01/2021

Cen veciñas e veciños son hoxe a memoria de Loiro

Emprendemento en Barbadás

  • Manuel Fernández é un fillo de Loiro, retornado en 2014 dende Madrid, e a cara visible do colectivo “Loiro na memoria que decidiu recuperala vida e historia do seu pobo natal, que conta arredor de cen veciños.

 

  • Esa labor comezou como proxecto persoal de Manuel, que quixo facela a árbore xenealóxica da súa familia consultando os rexistros Civil e Eclesiástico, e xuntar unha colección de fotografías de tódolos seus parentes.

 

  • “Falei cos veciños e as veciñas  para pedirlles as que tiveran, e agora xa hai case mil fotografías escaneadas e gardadas como arquivos dixitais e o número segue a aumentar”, detalla.

 

  • Cando se fixo idea do que comezara, falou co concello de Barbadás para propoñer unha exposición no pobo e o interese medrou: “nese momento envorcouse todo o mundo e fixemos unha exposición no ano 2018, cando tiñamos 300 fotos, impresas en paneis con textos”.

 

  • O concello cedeu un local aos veciños para mantela mostra, e hoxe contan coa primeira planta do edificio que ten o tanatorio na pranta baixa. “Agora, os paneis cas fotos están entre ferramentas e apeiros de traballo e os visitantes dinnos que saen impresionados”.

 

  • Arredor dos paneis de fotos, o espazo etnográfico acolleu cursos de restauración de obxectos antigos e mobles, impartidos por Conchi Carbajo de “Artelandia e algunhas persoas das participantes xa non pararon de restaurar. “Primeiro foron cousas da casa de cadaquén, despois falamos co párroco e comezamos a limpar e recuperar obxectos antigos que estaban na sacristía da igrexa”.  Algúns deles xa forman parte do museo.

 

  • Unha cousa levou a outra e…

 

  • Chegou o verán de 2019 e, como unha cousa leva a outra, co bo tempo xurdiron “fiadeiros” con xuntanzas arredor de merendas ao aire libre, con música e cantos. “Así fixemos unha versión actual dos fiadeiros que se xuntaban nas casas durante a escasulla do millo”, lembra.

 

  • O guitarrista, Manuel Estévez Viriato, deu clase para que as veciñas e os veciños  de Loiro aprenderan a tocar e hoxe teñen no pobo a charanga “Os fedellos co propio Manuel, o acordeonista Hans Marlanska do pobo,  o gaiteiro Juan Manuel Conde, a pandeireteira María Dolores Franco e o outro guitarrista Manu.

 

  • O novo grupo musical tocou no centenario da veciña Olimpia Iglesias no día do seu aniversario, e diante da casa de dous veciños/as máis que cumpriron 100 anos dende 2018, tamén durante a pandemia, con distancia e medidas de seguridade sanitaria.

 

  • A asociación “Loiro a memoria” naceu durante a construción do museo, en tres antigas adegas da rúa das Quintas e deu pulo ademais a outras actividades como ximnasia ao aire libre, cine de verán, teatro e novos cursos de pandeireta e guitarra, incluso durante o verán de 2020.

 

  • Tamén xestionou proxectos para o pobo con financiamento do concello. Entre os executados: os canastros da Uxeira e o propio museo. Entre os pendentes: homenaxe a familia dun veciño que escribiu un libro de contos baseado na xente do pobo e homenaxe ás persoas que foron mestres/as en Loiro.

 

Manuel Fernández. Loiro. 14/01/2021. Fotos: Rosa Veiga
Manuel Fernández. Loiro. 14/01/2021. Fotos: Rosa Veiga

Manuelfdez1 529.27 KB

manuelfdez3 702.32 KB

Manuel Fernández - Loiro 529.27 KB

Manuel Fernández - Loiro 702.32 KB
Manuel Fernández. Loiro. 14/01/2021. Fotos: Rosa Veiga

CONTENT-CAT.1614300478

A “Queen” das redes sociais en Barbadás

07/01/2021

A “Queen” das redes sociais en Barbadás

Emprendemento en Barbadás

  • Cristina Giráldez Rodríguez trocou o seu pracer por escoller e mesturar prendas de vestir nun negocio que ten local na Valenzá e espazo virtual que non para de medrar.

 

  • Declárase moi fan da música do grupo “Queen” e convencida de que unha muller faise “raíña” ó vestir a súa roupa… así que o nome para a súas tendas (a física e a virtual) tiña que ser o esperado: “Queen&Co Moda

 

  • Define a súa roupa como “bohemia, espiritual, con texturas y colores combinable para ocasiones diferentes” e véndea dende 2018 na súa tenda. Para o espazo virtual, no que a competencia é “brutal”, localizou blogueiras/modelos con gustos semellantes aos seus, e con elas comezou a traballar para que vistan as súas prendas e as publiquen nas redes sociais.

 

  • Desde 2019 vestiron a súa roupa Cristina Silva de Cádiz, Macarena Silt de Sevilla , Nika Gomes Graça de Porto, Noemí da Costa Brava e algunha outra. Algunha delas conta con máis de cen mil seguidores en Instagram. Tamén Cristina fai de modelo para as súas redes e alí amosa as prendas máis rachadoras, ou as máis coloridas, ou as máis suaves e combinables.

 

  • A pandemia de 2020 permitiulle contar con tempo para poñer ó día a súa “web” da tenda e adaptala á venta en liña.  Moito do seu tempo o pasa agora empaquetando pedidos para Portugal, toda España e parte de Europa, onde espera medrar máis, cando mellore o sistema de envío.

 

  • “Trabajar así te ocupa 24 horas los siete días de la semana porque intento que cada pedido salga cuanto antes”, detalla.

 

  • E aínda lle queda tempo para pensar en ampliar a súa oferta de roupa e completala con calzado e elementos para decoración porque outra das súas afeccións é recuperar e reutilizar mobles e complementos vellos.

 

  • Na tenda da Valenzá, a maior parte dos mobles, lámpadas e complementos decorativos, estaban antes na casa do seu avó en Leiro e na de familiares de Cartelle, e agora fan que o local sexa un lugar acolledor e colorido, como a roupa que se pode atopar nela.
    Cristina de Queen&Co
    Cristina de Queen&Co Barbadás 22/12/2021. Foto Rosa Veiga

 

Cristina de Queen&Co 465.47 KB
Cristina de Queen&Co Barbadás 07/01/2021. Foto Rosa Veiga

Cristina de Queen&Co 418.94 KB
Cristina de Queen&Co Barbadás 22/12/2021. Foto Rosa Veiga

CONTENT-CAT.1614300478

Santi e Vicki son o “Savio” de Barbadás

28/12/2020

Santi e Vicki son o “Savio” de Barbadás

Emprendemento en Barbadás

  • Santiago Castro González y Vicky Álvarez Díaz fixeron unha mestura dos seus  nomes e saíulles “Savio”. Abriron o restaurante “A Cova do Savio” pouco antes de casarse en 2002, cando arredor do seu local apenas había casas, no tramo final da Valenzá.

 

  • Santi traballa en restauración dende os 17 anos. Comezou ca súa nai e un primo no bar-tapería “O falcón e o Sol” até que se desfixo a sociedade no ano 2002. No mesmo local abriu  o restaurante con Vicky, unha apaixonada da cociña, e un par de meses despois, casaron.

 

  • Xuntos comezaron seus achados gastronómicos naqueles bares que acompañaban as bebidas con “pinchos espectaculares”, habituais fora de Galicia hai máis de dez anos, e comezaron a facelo mesmo no seu.

 

  • Escolleron a cazola de polbo e gambas de Asturias, o rabo de touro de Salamanca… de Toledo trouxeron as ideas para a súa “orella á prancha” e o “cochifrito” (dados de porquiño fritido)… e moitos máis ós que engadirán, cando reabran, dous pratos a base de cervo (en tosta e fileteado á prancha). Tamén traballan con chuletóns de vaca “en pedra quente”, segundo o estilo que coñeceron en Portugal, de onde traen moitos dos seus produtos para acompañamento.

 

  • No seu traballo innovan porque pensan nos clientes que comen cada día no restaurante, durante todo o ano, para os que fan un menú diferente cada día e cada semana… pero tamén nas persoas que cada fin de semana queren probar as especialidades e tapas. E tamén por todos eles, e polos 6 traballadores e traballadoras do local,  decidiron pechar en setembro.

 

  • “Por el trabajo no me arriesgo a que se contagie nadie así que la decisión es abrir para trabajar al 100% cuando se pueda”, asegura Santi despois de abrir temporalmente en xuño de 2020 e  comprobar “que no tener terraza y el miedo al virus dieron un balance sin beneficio”. Agora fan plans por si ese momento chega en xaneiro de 2021.


O concurso como escaparate

  • Ambos os dous fan balance e destacan o concurso de pinchos de cada outono, como un “escaparate que da un impulso muy grande a la hostelería de A Valenzá”, y no que as suas tapas especiais foron premiadas dende 2016 até 2019: a “torre o Savio” con lombo, cabaciño, queixo de cabra e marmelo, a “piruleta do Savio” con solombo de porco envolto en tenreira, a “esencia do Savio” con solombo macerado 4 horas, a “arumes do Savio” con solombo de vaca.

 

  • “El mayor premio de los concursos es que vienen a probar los pinchos muchas personas que no venían antes y eso nos ayuda a descubrir lo que hacemos bien y que cosas tenemos que mejorar”, destaca Santi.

 

  • A oferta de pratos fora do menú diario, vai variando. “Antes de entrar en la carta, probamos como funciona cada plato entre los clientes”, nun proceso selectivo no que tamén están os pratos que só fan por encargo como paella ou cocido.

 

  • A innovación é continua, e está asegurada.
Santi e Vicki, de A Cova do Savio. Barbadás 23/12/2020. foto Rosa Veiga

Santi e Vicky de A Cova do Savio 242.59 KB

Santi e Vicki, da Cova do Savio. Barbadás 23/12/20. foto Rosa Veiga 426.42 KB
Santi e Vicki, da Cova do Savio. Barbadás 23/12/20. foto Rosa Veiga

CONTENT-CAT.1614300478

Non hai dúas sen tres… as mellizas Twins e unha máis

22/12/2020

Non hai dúas sen tres… as mellizas Twins e unha máis

Emprendemento en Barbadás

  • Presentar a Rosa María e a María José Gómez López non fará que os seus nomes soen a case ninguén e elas mesmas preséntanse como Rosi y Pepi. Entón si, moitos e moitas saberán así que falamos das irmás que viven na Valenzá e alí abriron sendas tendas de roupa de muller e home.

 

  • A tenda de roupa de home ten como cabeceira unha foto- mural, atribuída a Charles C. Ebbet, dos obreiros que traballaron en 1932 na construción do Rockefeller Center en Nova Iorque. “Escollémola porque nos representa como irmás que traballamos xuntas e loitamos por seguir adiante”, explica Rosi.

 

  • Na súa familia, o traballo independente é habitual: son netas da “Aurora dos Aguinchos”, en Lobios, que perdeu no encoro de Lindoso o seu café/bar/estanco/pensión… Os seus pais establecéronse nas Escorregas (entre A Valenzá e o núcleo de Barbadás) e parte dos sete fillos quedaron cerca.

 

  • Elas, mellizas, sempre traballaron xuntas. Fixérono nun centro comercial durante anos e cando tiveron que pensar noutro futuro fora dese traballo, acordaron seguir xuntas para abrir “Twins, tenda de bisutería e complementos”, tal como reza o letreiro orixinal, pero na realidade, na primeira tenda que abriron en 2014 teñen roupa de muller que triunfa entre clientas de 15 a 90 anos, segundo di Pepi con moito orgullo.

 

  • Gústalles traballar con trato directo cos veciños e veciñas  e, ofertan un servizo baixo demanda, así que se alguén non atopa o que quere na tenda, elas o buscan. Tamén na tenda de roupa de home que abriron en 2016, e na que traballan con moitas marcas, entre elas a local Dimotex.

 

  • “Na pandemia fixémonos conscientes do agarimo das persoas que nos coñecen porque veñen, mercan e vólcanse con nós e cas traballadoras das tendas”, agradece Pepi. Notaron “baixón” e tiveron que reorganizarse diante dos cambios repentinos, peche de provedores de roupa e bolsa… pero van seguir. E o seu agradecemento está no escaparate con un gran “Gracias”.

 

  • E parece que o emprendemento si que é tendencia familiar, pois Elma, unha terceira irmá, abriu tenda de lencería a poucos metros das “Twins”.

Rosi e Pepi na súa tenda Twins

CONTENT-CAT.1614300478

Castro Trail Barbadás: de “catro amigos” a centos, campo a través

14/12/2020

Castro Trail Barbadás: de “catro amigos” a centos, campo a través

Emprendemento en Barbadás

  • David Losada é unha das persoas que mellor coñece sendas, camiños, outeiros en moitos lugares de Galicia, e hai 5 anos acordou “con catro amigos” poñer o seu concello nos mapas galegos do campo a través.

 

  • No día a día conduce un camión de reparto e cada fin de semana participa en “trails” por toda Galicia e avanza na preparación do “Castro Trail” que organiza desde 2015 nos montes de Barbadás. No primeiro ano a saída foi de Sobrado do Bispo e foi cara “os castros” que fan raia co concello de Toén.

 

  • “Éramos catro amigos interesados nas carreiras campo a través e decidimos fundar un club para organizalas no concello de Barbadás”, explica. Os catro amigos eran Daniel, Castor, Fico e David, que agora preside o club “Castro Trail”. Levan organizadas  4 edicións da carreira, e pensan seguir con elas, tras a paréntese sen actividade provocada pola pandemia en 2020.

 

  • O club conta agora con 47 socias e socios federados de toda a provincia e de Pontevedra e a súa fórmula de 24 km de carreira ou 14 km de andaina funciona e ten melloras cada ano, para as 500 persoas que se inscriben. “Poñemos unha cota pechada tendo en conta ás persoas cas que podemos contar no equipo anual para atendelos avituallamentos, os cruces de sendeiros e os imprevistos”, engade.

 

  • O percorrido leva a tódolos e tódalas participantes por recunchos diferentes do concello coa idea de dalo a coñecer cunha actividade sa e divertida.

 

  • O “Castro Trail” saíu nos últimos anos dende campo de fútbol de Barbadás, para percorrer todo o concello, pasando pola zona do San Benito e o Tangaraño, Santa Uxía, Piñor, Sobrado, Loiro… e cada ano foi incorporando novidades para o goce dos participantes: música en directo a cargo de “La banda de Mazinger”, servizo de coidado e parque de xogos para os fillos e fillas  de participantes, bebidas, aperitivos e pinchos e uns trofeos que este ano serían obra do artista Tony Ferrer.

 

  • A proba de Barbadás celébrase cada ano en maio… menos en 2020. “Cando comezou a pandemia xa estaba o percorrido escollido, marcado, coas sinalizacións a punto, a publicidade, os premios… todo organizado e así queda todo, adiantado e conxelado, para 2021”, detalla David. De feito, aí está o cartel previsto para 2020, con corrección provisional para 2021 … se todo vai ben.

 

  • O club ten presenza, ademais, nun cento de probas de toda Galicia, Asturias e Portugal. A calidade en carreira dos homes e mulleres que o integran levounos xa a posicións destacadas como o subcampionato de España e Galicia, e boas clasificacións en moitos deles.

Cartel Castro Trail Xtreme 2021

CONTENT-CAT.1614300478

Volven no Nadal os deseños multiuso de “You are by Eva París”

07/12/2020

Volven no Nadal os deseños multiuso de “You are by Eva París”

Emprendemento en Barbadás

  • Eva Muñoz tivo que aparcar a súa actividade artesanal durante una par de anos, e agora os seus complementos e prendas de roupa, sempre versátiles, volven neste Nadal nos seus espazos virtuais, porque nas feiras aínda non é posible.

 

  • O seu estudo de Piñor e as redes sociais están cheos de rosas de coiro e serraxe, porque esa flor é “sencilla y elegante” a un tempo, igual que a cala. “Para los complementos trabajo mucho con las manos y con cuero que me da muy buen resultado para hacer rosas;  con la cala sigo intentándolo, pero aún no conseguí lo que quiero sin usar maquinaria”, relata.

 

  • Os complementos que levan rosas teñen nomes dobres ou triplos, polos múltiples usos que permiten, así nas súas coleccións hai un colar/cinto/pulseira, un chaveiro/pulseira e tamén marca-páxinas, aneis, un gorro/bufanda reversible, bolsos/mochilas variados… 

 

  • As prendas de roupa tamén son para poñer de xeitos diferentes: blusón/vestido/pantalón, capa reversible … e saen do seu taller tras escoller teas de diferentes cores e estampados.

 

  • Con tanta diversidade de pezas, é lóxico que despertaran interese tanto en tendas de roupa de deseño, como en librerías ou xoierías…até que deixou de ir ás feiras e se adicou so ós encargos persoais.

 

Arte para desenvolvemento persoal

 

  • Antes de artesá, Eva foi “líder de grupos” de trabajo en una empresa multinacional. A súa derradeira viaxe nese traballo foi en 2012 a París, e á volta comezou un proceso que a levou a afondar no que traballara antes para outros, pero agora tamén para si mesma.

 

  • “No tenía claro lo que quería hacer, pero me sentí liberada y ya conocí en mi trabajo anterior la fuerza que puede tener una persona para motivar, así que me formé como entrenadora con asociaciones de referencia en España y Europa”.

 

  • En 2014 comezou a elaborar pezas artesanalmente, a partires da súa vella afección a facerse as súas propias prendas de roupa. “Una prenda no te hace mejor pero sí te hace sentir mejor, te hace ser tu mejor versión”, e transformou esa crenza en lema do seu traballo.

 

  • Dende a súa casa/obradoiro de Piñor, prepara a volta ás redes sociais nesta Nadal 2020. Comezará coa posta a punto da páxina web para potenciar os complementos que xa a identifican, e a maiores un par de prendas de roupa e dous bolsos de novo deseño que renovarán a súa colección.

 

  • As feiras… con máis calma, e pendentes da pandemia. “Me gustaría poder volver a participar en el Salón Internacional del Caballo de 2021 en Sevilla, y en mi favorita que es la del Mercado da Estrela, en Santiago de Compostela, también el próximo año”, concreta.

 

  • Versátil como as súas pezas e, da pulo a proxectos escolares, nos que os e as  estudantes aprenden a falar e vivir en igualdade, con espírito mediador. Neste curso, por exemplo, participaron nun dos debates televisivos da serie “HIT”.  Tamén é voz do programa “La ciencia es femenino” na emisora comunitaria Cuac FM e impulsora de actividades para apoiar a colectivos contra a violencia de xénero, entre outras.

 

Eva Muñoz no seu taller 339.96 KB

Eva Muñoz no seu talle 339.96 KB

Taller de Eva Muñoz "You are by Eva París" 298.09 KB
Taller de Eva Muñoz "You are by Eva París"

CONTENT-CAT.1614300478

Pablo ten un soño: unha escola-obradoiro de música

04/12/2020

Pablo ten un soño: unha escola-obradoiro de música

Emprendemento en Barbadás

  • Pablo Martínez é músico, compositor, profesor, director de bandas, lutier, investigador… e todo todo arredor dos instrumentos musicais das bandas de gaitas. Soña con aunar toda a súa experiencia nun proxecto de escola-obradoiro de música, canto e baile tradicional…en Barbadás, onde naceu e vive.

 

  • Explica que Sobrado do Bispo é o berce de todo o movemento musical con bandas de gaitas do concello de Barbadás. Puido xurdir con “Ruque”, un retornado de Cuba que deu pulo as bandas de gaitas, nas que sigue o seu fillo Manolo “o do Ruque”.

(máis…)

Pablo Martínez 334.23 KB

CONTENT-CAT.1614300478

Será unha terceira vez… o Gato con Botas?

30/11/2020

Será unha terceira vez… o Gato con Botas?

Emprendemento en Barbadás

  • Cristina Arias Noia e Eva Losada Fernández coñécense dende a infancia vivida en Pereiro de Aguiar, onde compartiron vecindade e colexio, e despois, en Ourense, os estudos universitarios.

 

  • As dúas  graduaronse en Traballo Social e parte da súa vida laboral transcorría entre rapaces en risco de exclusión social no caso de Cristina, e para Eva, no mundo da animación cultural.

(máis…)

CONTENT-CAT.1614300478

“Marabú” é marca de carne e rallyes

26/11/2020

“Marabú” é marca de carne e rallyes

Emprendemento en Barbadás

  • Se dicimos Juan Carlos Villanueva Fernández, todos miran cara esquerda e dereita… na procura do aludido…Se dicimos Marabú, a cousa cambia. Marabú é fillo, neto e bisneto de Barbadás e do seu bisavó materno herdou o alcume que xa leva tamén o seu fillo.

 

  • É fillo de rianxeira e de carniceiro . A nai vendía rosquillas nun pequeno local do barrio da Carballeira, xa na cidade de Ourense. Nese mesmo local, Marabú ten a carnicería. Pero a súa vida leva varios capítulos e hai que contala partillada.

(máis…)

imaxe marabu 408.26 KB

imaxe marabu JPEG [408 KB]

CONTENT-CAT.1614300478

A “Estrella” dos pementos de Barbadás

22/11/2020

A “Estrella” dos pementos de Barbadás

Emprendemento en Barbadás

  • Nos barrios de A Cal, Fornos, Rosario e Regueiro levan alomenos 50 anos co cultivo, selección e transmisión de sementes e traballos dunha horta moi variada, propia de Barbadás.

 

  • Os pais e os sogros de Estrella Freire eran “rianxeiros” como ela. A nai, Dolores de A Cal e o pai Jesús “o canario” de Fornos, deixáronlle un oficio e todo tipo de sementes. Con eles aprendeu a cultivar e vender pementos, remolachas, leitugas, tomates, cebolas brancas, ceboletas… E o seu pai xa aprendera ca súa nai e tías.

(máis…)

Estrella de Barbadás 505.11 KB
Estrella de Barbadás no seu invernadoiro

Recolecta, pementos, cebolas 570.98 KB
Colleita

Sementes 327.31 KB
Semente

CONTENT-CAT.1614300478

Entre flores e eventos… pasa a vida de Arturo

18/11/2020

Entre flores e eventos… pasa a vida de Arturo

Emprendemento en Barbadás

  • Arturo Varela é un emprendedor de Chantada que buscou na Valenzá o mesmo que tivo na súa infancia: “un pobo no que eu coñecía e axudaba a todos e todos me coñecían e axudaban a min”.

 

  • Abriu a funeraria Ourense en 2013 no lugar que xa coñecía dos seus anos mozos, cando xogou no equipo de Baloncesto de Barbadás. “Un tempo despois, cando quixen abrir un negocio, pensei en facelo aquí mesmo e pareceume que bares xa había moitos así que formeime para o traballo de funerario”… e está convencido de ter acertado.

 

(máis…)

CONTENT-CAT.1614300478

CONTENT-CAT.1614300478